This work explores the earliest extant discussions on the authority of the Hadith in Islam and compares them with contemporary debates. These lively and often polemical debates are mostly popular discussions in which Muslims from different backgrounds and cultures participate--making this topic relevant to Muslims in their daily lives, as well as a question of academic interest. This is the first study to take into account both the earliest and most recent discussions of the oral tradition of the prophet Muhammad. The book also includes the first Western language translation of al-Shafi'i's Kitab Jima' al-'Ilm, which articulates arguments that were critical in establishing the position of the Hadith in mainstream Islam.
---------------------
Aisha Y. Musa is Assistant Professor of Islamic Studies in the Department of Religious Studies at Florida International University in Miami.

Table of contents

The Issue of Authority and Its On-Going Importance * The Early Controversies: Sources and Issues * Umar ibn al-Khattab and the Question of Hadith * The Prophet’s Reported Prohibition * Al-Shafii and Ibn Qutayba: Prophetic Reports as Revelation * Ibn Qutayba and the Hadith * Al-Khatib al-Baghdadi's Taqyid al-Ilm * Karaite Parallels * The Question of Authority in the Modern Period * The Current Controversies: Sources and Issues * A Translation of Kitab Jima al-ilm * The Book of the Amalgamation of Knowledge * List of Qur'anic Verses

Ignaz Goldziher wrote his book ‘Die Zahiriten’ in 1883. The English translation of this standard work on Islamic jurisprudence appeared in 1971. The book has been in print ever since. This new edition in the Brill Classics in Islam series shows that The Ẓāhirīs has not lost any of its actuality.
The individual that adheres to the principles of madhhab al-Ẓāhir, the Islamic legal school, is called Ẓāhirī. Goldziher gives an extensive presentation of the Ẓāhirīte school, its doctrine and the position of its representatives within orthodox Islam. Ẓāhirism accepts only the facts clearly revealed by sensible, rational and linguistic intuitions, controlled and corroborated by Qurʾānic revelation. This history of Islamic theology sheds light on the Ẓāhirīte legal interpretation vis-à-vis other legal schools and gives an interesting insight in questions like ‘are all prescriptions and prohibitions in Islamic law commanded or forbidden?’

This encyclopedic work on Islam comprises English translations of all canonical ḥadīths, complete with their respective chains of transmission (isnāds).
By conflating the variant versions of the same ḥadīth, the repetitiveness of its literature has been kept wherever possible to a minimum. The latest methods of isnād analysis, described in the general introduction, have been employed in an attempt to identify the person(s) responsible for each ḥadīth.

The book is organized in the alphabetical order of those persons. These are the so-called ‘common links’. Each of them is listed with the tradition(s) for the wording of which he can be held accountable, or with which he can at least be associated.
Within each article, the traditions are referred to in bold figures in the numerical order as they were distilled from the more than 19,000 isnāds listed in Tuḥfat al-ashrāf bi ma‘rifat al-aṭrāf by the Syrian ḥadīth scholar Yusuf b. ‘Abd ar-Raḥmān al-Mizzī (d. 742/1341).

Medieval commentaries as well as assorted biographical lexicons were drawn upon to illustrate the text of each tradition in all theological, social, legal and other noteworthy aspects discernible in it. Thus no details of eschatology, superstitions, miraculous phenomena, Jahili practices etc. were left without the clarifying comments of contemporary and later theologians, historians and ḥadīth experts culled from such works as the Fatḥ al-bārī, a major commentary of Bukhārī’s Ṣaḥīḥ by Ibn Ḥajar al-‘Asqalānī (d. 852/1448) or the commentary by Yaḥya b. Sharaf an-Nawawī (d. 676/1277) of the Ṣaḥīḥ of Muslim b. al-Ḥajjāj.

The encyclopedia concludes with an exhaustive index and glossary of names and concepts, which functions at the same time as a concordance. In short, this work presents an indispensable sourcebook of the development of Islam in all its facets during the first three centuries since its foundation as reflected in canonical ḥadīth.

71.66 کیلوبایت | 154 بار دریافت شده

نویسنده، در مقدمه کتاب، با اشاره به فرقه های حاشیه ای در جهان اسلام که زیر فشارهای سیاسی عقاید خود را پنهان کرده اند توضیح می دهد که هدفش در این کتاب شرح تاریخ و عقاید سه فرقه است که دو نمونه آن کهن و یک نمونه جدید است و البته هر سه در جوامع شیعی پدید آمده اند. نصیریه، دروزی ها و بهائیان.
باب نخست کتاب، در باره نصیریه وعلویان است که تاریخ قدیم و جدید آنان مورد نظر مؤلف بوده است. فصل اول این باب، تاریخ نصیریه است و فصل دوم در باره متون و نصوص منسوب به آنان. در فصل دوم کار کتابشناسی روی آن فرقه انجام شده و مطبوعات ومخطوطات آن شناسایی و معرفی و عقاید موجود در آنها بررسی شده است.
در اینجا بحث از بهائیت هم شده ، اما مؤلف توضیح می دهد که در این زمینه نکته تازه ای افزون بر آنچه دیگران گفته اند بیان نکرده است. وی در باره چگونگی ارتباط این فرقه ها با اصل اسلام در باب دوم شرح داده است.

باب دوم کتاب تحت عنوان نشأة الفرقة الهامشیة در صدد نشان دادن این نکته است که فرقه های حاشیه ای در جهان اسلام چگونه شکل گرفته است. نظریه مؤلف به اختصار چنین است که نشان دهد مرکزگرایی در جهان اسلام چه تأثیری روی تفکر اسلامی داشته و چگونه حاشیه گرایی یعنی همین فرقه های افراطی سبب شده است تا میان غلو – خروج آنان از حد - و فرق های حاشیه ای ارتباط برقرار شود.
به اعتقاد وی سنی گری یا ارتدوکس گرایی بر دو بخش است. شیعی و سنی. سنی گری به این معنا که از نظر مؤلف باید از آن با تعبیر مرکز گرایی یاد کرد فرایندی است که تمامی فرقه های اصول گرای اسلامی در شکل دهی آن مؤثر بوده اند و می توان از آن با عنوان «العقیدة الدنیا» یاد کرد.
از آن که بگذریم و از شرایط و حدود تأثیرگذاری و عقاید آن خارج شویم درست به نقطه ای می رسیم که فرقه های حاشیه ای پدید می آید. اینجاست که میان غلو و حاشیه گرایی ارتباط می بینیم.
به باور مؤلف هر اندازه که مرکزیت گرایی تضعیف شود حاشیه گرایی قدرت می یابد و می کوشد تا به جدال با آن برخیزد و متفاوت باشد.#
طبعا نویسنده که تخصص اصلی اش روی نصیریه است این حاشیه گرایی را از درون فرقه نصیریه بررسی کرده است. همین تجربه روی بهائیت هم اعمال شده و آن گرایش هم به صورت یک گرایش حاشیه ای مقابل مرکزیت گرایی که در شیعه وجود داشته و برای مثال روی نایب امام بودن مرجعیت شیعه تأکید می کرده، پدید آمده است.
به طور معمول در جریان پدید آمدن این فرقه ها درست در شرایط خاص مکانی و زمانی آنها، عقاید و فرهنگی شکل می گیرد که باید از آن به عنوان «میراث عقایدی» آنان یاد کرد . بعدها که این گرایش های به نقاط دیگر می رود این میراث عقایدی است که همچنان با تغییراتی به تغذیه آن فرقه در ادوار بعدی و مکان های دیگر می پردازد.
مؤلف تجربه این میراث عقایدی را هم باز در فرقه نصیریه مورد بحث قرار می دهد. طبیعی است که در کنار این مباحث، شرایط سیاسی و نظامی هم مورد توجه قرار گرفته و تأثیر آنها در روند شکل گیری و ادامه کار این فرقه های حاشیه گرا و تولید سیادت در میان آنان برای تسلط روی پیروان تأثیر خاص خود را دارد که مؤلف از بیان آنها غفلت نکرده است.
اما آنچه برای این فرقها اساس کار است همان نصوص و متونی است که بخشی از آنها برای این فرقه حاشیه گرا حکم وحی منزل اما غیر قرآنی را دارد. به طور معمول دید اینها راجع به ولایت و امامت هم متفاوت با دیگر سنیان و شیعیان مرکزگراست. به همین ترتیب در باره دنیا و آخرت و تحلیل آنها هم متفاوت از تصورات و اندیشه های مرکزگرا می اندیشند.
این تفاوت ها سبب شده است تا مؤلف در چهار بخش در این محدوده بحث کند: الوحی الهامشی؛ النبوات و الامامیات؛ العالمیات؛ الاخرویات.
گرایش به وحی هامشی به خصوص در فرقه های حاشیه ای مانند بهائیت آشکارتر است که یک کتاب مقدس ویژه خود پدید آورده اند. معمولا این قبیل سوره ها و آیه های ساختگی شبیه قرآن و مضامین آن ساخته شده و در آنها تلاش می شود تا اعجاز قرآن هم خدشه دار شود.
نگاه اینان برخلاف گرایش های مرکز گرا نگاه تأسیس یک دیانت خاص است که همه چیز داشته باشد و بتواند مؤمنان به خود را هدایت کند.
از دیگر بحث های مؤلف در ادامه، آن است که چه شرایطی سبب می شود تا یک فرقه حاشیه گرا استمرار پیدا می کند. هر اندازه که یک فرقه بتواند خود را با شرایط جدیدی که پدید می آید تطبیق دهد دوام آن تضمین خواهد شد. به عکس، برخورد آن با شرایط تازه سبب می شود تا از شدت نفوذ آن کاسته شود به حدی که به تدریج از میان برود یا درجا بزند و فقط به فکر نگه داشتن پیروان خود باشد. #
یک مثال این است: علوی گری و نصیری گری در گذر تاریخ، در دایره جغرافیایی خود محدود ماند اما بهائیان که تلاش کردند با دنیای جدید سرسازگاری نشان دهند، هرچند از مراکز اصلی خود در ایران دور شدند، در اروپا و امریکا طرفدارانی به دست آوردند.
در این جا باید توجه داشت که گفتگوی این مرکزیت با این حاشیه چگونه است. چطور حاشیه به مقابله با مرکزیت بر می خیزد، بر سر وحی آن جدال می کند و مقابل می آورد.
در این جا می توان این نکته را هم دریافت که چطور یک عقیده فرعی و کوچک و محدود می تواند به مرور تبدیل به یک دین بشود.
و نیز این که چرا برخی از این گرایشها اساس کار خود را بر نشر دعوت و تبیشیر قرار می دهند اما برخی دیگر تنها به فکر حفظ قوم و قبیله و پیروان خود هستند و از آن تجاوز نمی کنند.
یک پرسش هم این است که آیا امکان باز گرداندن این فرقه های حاشیه گرا به مرکزیت هست یا نه. آیا رویکرد جدیدی وجود دارد که بتواند با توجه به شرایط جدید تغییراتی را در این فرقه های حاشیه گرا پدید آورده و آنان را به مرکزیت نزدیک کند؟
می دانیم که در باره نصیریه این تلاش ها از سوی رهبران مرکزیت شیعی مدتها در جریان بوده و هست.
تجربه مؤلف در پایان این مقدمه آن است که هر اندازه دشوار، باید دیدگاه ها را از اعیان و شخصیت های برجسته همان فرقه ها فراگرفت. باید همه نصوص و متون را به چشم دید و بررسی کرد و به شنیده ها توجه نکرد. باید مخطوطات و مطبوعات این نحله ها را از نزدیک مورد مطالعه قرار داد.
این کاری است که مؤلف مدعی است در این کتابش انجام داده و با این حال در انتظار آن است که تحقیقات بعدی صواب و خطای او را نشان دهد.
مؤلف در مقدمه از چهار نفر سپاسگزاری کرده است.
نخست حسین مدرسی طباطبائی استاد دانشگاه پرینستون که می گوید برای فهم دانش شیعی روزهای زیادی را با وی سپری کرده با لطف و صبر و تحمل زیاد برای تفهیم این دانش به او تلاش کرده است. وی می گوید هر چه در باره شیعه دارم از او گرفته ام و هنوز هم با او مکاتبه دارم.
دیگر وداد القاضی که کتابی در باره کیسانیه دارد و در باره گرایش های غالی و ماهیت آنها با وی گفتگو کرده است.
رضوان السید استاد لبنانی در علوم اسلامی که از وی بهره فراوان برده است.
و نیز هالم با دانش وسیع و دقتش به او یاری رسانده است.
-------------------------
منبع: پایگاه کتابخانه تاریخ اسلام و ایران - رسول جعفریان

چاپ 1886 م - 1303 هجری / در چاپخانه مظهر العجایب در کلکته همراه با ترجمه فارسی احمد کبیر الدین

3.70 مگابایت | 239 بار دریافت شده

1834 Sententiae Ali ben Abi Taleb, arabice et persice e cod. mspt. Vimariensi primus edidit atque in usum scholarum anotatt. maximam partem grammaticis nec non Glossariis instruxit, Jena

3.56 مگابایت | 246 بار دریافت شده